Xerar contrasinais no terminal: o que funciona e o que falla sen avisar

Publicado o por David Carrero

En maio publicouse en Medium un titorial cun título difícil de ignorar: Generate Unbreakable Passwords in Your Terminal Using Pure Bash. A idea de fondo é boa e compartímola: o terminal xa trae un xerador de contrasinais excelente, non hai que instalar nada e o contrasinal non sae da túa máquina. É o mesmo que defende este sitio co xerador do navegador, só que sen navegador.

Así que copiamos os seus comandos e executámolos nun Mac, o 10 de novembro de 2026, con macOS 27.2 e a configuración rexional en castelán. E nun Linux, para comparar. O que funciona, funciona moi ben. O que falla, en varios casos, falla sen dicir nada, que é o peor que lle pode pasar a un xerador de contrasinais.

De onde sae o azar

O titorial abre co que de verdade importa: openssl rand -base64 32 dáche 32 bytes aleatorios codificados en base64, e /dev/urandom é a fonte da que beben case todos os demais comandos.

Un matiz, porque o titorial cóntao un pouco máis romántico do que é. Nin openssl rand nin /dev/urandom che entregan «aleatoriedade física pura»: os dous son un xerador criptográfico —un CSPRNG— que o sistema operativo sementa con ruído real do hardware e que a partir de aí produce bytes que ninguén pode predicir. OpenSSL dío na súa documentación: é un xerador determinista do modelo NIST SP 800-90A que se sementa e se resementa só desde o sistema. Linux usa un baseado en ChaCha20; macOS, segundo a guía de seguridade de Apple, un derivado de Fortuna.

Non é unha pega, é a razón pola que funciona: un CSPRNG ben sementado é exactamente o que queres. É a mesma clase de fonte que crypto.getRandomValues(), a que usa o xerador deste sitio.

E hai outro acerto do que o titorial non presume e debería: o truco de tr -dc —quedar só cos bytes que caen dentro do alfabeto e tirar o resto— non introduce nesgo. É o correcto. A forma inxenua, coller o byte e facer o resto de dividilo entre o tamaño do alfabeto, favorece uns caracteres sobre outros; descartar non.

Nun Mac, o comando devolve unha letra

Este é o comando do titorial para un contrasinal de letras e números:

cat /dev/urandom | tr -dc 'a-zA-Z0-9' | head -c 32

No Mac, coa configuración rexional en castelán, o que sae é isto:

tr: Illegal byte sequence

E debaixo, un E. Unha soa letra. O código de saída é 0: para o terminal, a operación foi ben.

A causa é que o tr de macOS le a entrada como texto na codificación da túa configuración rexional, UTF-8, e os bytes aleatorios case nunca forman UTF-8 válido. En canto atopa o primeiro que non encaixa, detense. O que levaba filtrado ata ese momento —ás veces nada, ás veces un par de caracteres— é o que chega a head, e head non ten forma de saber que esperaba 32.

En Linux non pasa: o tr de GNU traballa por bytes e non mira a configuración rexional. Probámolo nun contedor Debian e saíron os 32 caracteres. Por iso un titorial escrito e probado en Linux pode estar perfectamente ben para quen o escribiu e romperse no Mac de quen o le.

A solución é unha variable diante: LC_ALL=C tr -dc …, que lle di a tr que trate a entrada como bytes. Pero o importante non é a solución, é a forma do fallo. A función genpass que propón o titorial, metida no .bashrc dun Mac, imprime ese E coma se fose un contrasinal. Se o pegas sen fixarte nun campo que non esixe lonxitude mínima, ese pasa a ser o teu contrasinal.

O guión que non era un guión

Para a versión «con símbolos», o titorial usa este alfabeto:

tr -dc 'a-zA-Z0-9!@#$%^&*()_+-=[]{}'

A intención está clara: letras, cifras e dezaoito símbolos. Pero para tr, un guión entre dous caracteres é un intervalo, igual que en a-z. Así que +-= non significa «máis, guión, igual»: significa todo o que hai entre + e = na táboa ASCII, que inclúe a coma, o punto, a barra, as dez cifras, os dous puntos, o punto e coma e o signo menor que.

Medímolo xerando dous millóns de bytes e quedando cos caracteres distintos que saíron: 86, non os 80 que se pretendían. Igual en macOS ca en Linux. Non é un problema de seguridade —seis caracteres máis dan algo máis de entropía, non menos—, o problema é non saber que estás xerando. Se o sistema onde vai o contrasinal rexeita o ; ou o <, o comando falla de cando en vez e non hai maneira de adiviñar por que. A regra é pór o guión ao final do conxunto, onde tr o le como guión.

E contámolo con humildade, porque ao escribir a versión corrixida de máis abaixo caemos nunha trampa da mesma familia: metemos o alfabeto como valor por defecto dun parámetro, ${2:-…{}-}, e a primeira chave de peche do alfabeto pechaba o parámetro. O resultado xeraba unha | que ninguén pedira e perdera o guión. Só o vimos porque contamos os caracteres que saían.

64 caracteres que ás veces son 58

O modo por defecto da función fai isto:

openssl rand -base64 48 | tr -dc 'a-zA-Z0-9' | head -c "$LENGTH"

48 bytes en base64 son 64 caracteres. Pero base64 inclúe + e /, e o filtro tíraos, así que o que queda é algo menos de 64. Para os 32 da lonxitude por defecto sobra. Para genpass 64, non: executámolo 200 veces e só 28 saíron con 64 caracteres; o resto, entre 58 e 63. Sen aviso.

O modo hexadecimal ten a súa propia versión do mesmo problema: divide a lonxitude entre dous para calcular os bytes, así que genpass 15 hex devolve 14.

O avaliador que aplaude a P@ssw0rd

O titorial pecha cun script que puntúa contrasinais: puntos pola lonxitude, un por ter minúsculas, outro por maiúsculas, outro por cifras e dous por símbolos. Executámolo con uns cantos:

  • P@ssw0rd — STRONG
  • Veran2026! — STRONG
  • correct-horse-battery-staple — STRONG
  • 35 veces a letra a — MODERATE

P@ssw0rd sae coa mesma nota que catro palabras ao chou. É das primeiras que proba calquera dicionario de ataque. O script non o pode saber porque non mira o que o contrasinal é, só de que tipos de caracteres está feito. É exactamente a regra de «unha maiúscula, un número e un símbolo» que o NIST deixou de recomendar en 2017, e da que xa falamos en o xogo dos contrasinais.

Hai un segundo problema, máis práctico: o script recibe o contrasinal como argumento, ./scorepass.sh "P@ssw0rd". Iso déixao escrito no historial da túa shell —en ~/.zsh_history ou ~/.bash_history— e, mentres se executa, visible para calquera outro usuario da máquina que liste os procesos. Para probar un contrasinal de verdade, o comprobador deste sitio mira patróns, dicionarios e substitucións como @ por a, e faino no teu navegador sen enviar nada.

Canto é abondo

O titorial vende os 256 bits de openssl rand -base64 32 como «a mesma forza que protexe as transaccións bancarias». A cifra é correcta e a comparación sobra: 256 bits é moitísimo máis do que necesita un contrasinal. Co modelo de ataque do resto do sitio —10¹² intentos por segundo, sen conexión e cun hash rápido—, 128 bits xa se van a 10¹⁹ anos. Non pasa nada por usar 256, pero non hai que confundir «máis» con «necesario». Explicámolo polo miúdo en canto tarda en romperse un contrasinal.

Dous detalles dos formatos, que non son de seguridade senón de uso:

  • base64 non é seguro para URL, aínda que o titorial o diga: inclúe +, / e o = do final. Ese = é recheo, non azar; os 256 bits viaxan nos 43 caracteres de diante. Existe unha variante, base64url, que cambia + e / por - e _, pero openssl rand -base64 non a usa.
  • O hexadecimal dá 4 bits por carácter, a metade que un alfabeto de letras, cifras e símbolos. openssl rand -hex 32 produce 64 caracteres e 256 bits: perfecto para unha clave de API. Pero genpass 16 hex dá 16 caracteres e 64 bits, que con ese mesmo modelo de ataque se rompen de media nuns 107 días. Parece longo; non o é tanto.

As palabras, e un exemplo que non saíu de ningún comando

O modo words saca palabras de /usr/share/dict/words con shuf. Nun Mac, shuf non existe: é de GNU e macOS non o trae, así que ese modo directamente non funciona. A lista si está, e ten 235.976 palabras, o que daría uns 71 bits con catro. Moito. O problema é que boa parte son palabras que non viches nunca, e a graza dunha frase de palabras é poder lembrala.

O exemplo de saída que amosa o titorial, correct-horse-battery-staple, non o xerou ningún comando: é a frase da viñeta 936 de XKCD, de 2011. Esa viñeta ten razón no que di —catro palabras escollidas ao chou gañan a unha palabra con substitucións—, pero o titorial resúmeo como «a lonxitude gaña sempre á complexidade», e iso non é o que di. O que gaña é o número de opcións entre as que se escolleu ao chou. Trinta e cinco «a» teñen lonxitude de sobra e ningunha entropía. Se queres frases de palabras ben feitas, Diceware usa unha lista de 7.776 palabras pensadas para lembrarse, a 12,9 bits cada unha.

Unha versión que falla en voz alta

Isto é o que propoñemos. Probámola antes de publicala en bash e en zsh sobre macOS, e en bash sobre Linux:

genpass() {
  local n="${1:-20}" set='A-Za-z0-9!@#%^&*()_+=-' pw
  [ -n "$2" ] && set="$2"
  pw=$(LC_ALL=C tr -dc "$set" < /dev/urandom | head -c "$n")
  [ "${#pw}" -eq "$n" ] || { echo "genpass: fallou" >&2; return 1; }
  printf '%s\n' "$pw"
}

Tres decisións, cada unha por un dos fallos de arriba:

  • LC_ALL=C diante de tr, para que nun Mac lea bytes e non se deteña.
  • O guión ao final do alfabeto, para que sexa un guión. Verificámolo contando: saen exactamente os 75 caracteres que hai escritos, nin un máis.
  • A comprobación de lonxitude. Se por calquera motivo sae un contrasinal máis curto do pedido, a función non o imprime, avisa pola saída de erros e devolve un código distinto de 0. Que un xerador falle está ben. Que falle e entregue algo é o que non pode pasar.

genpass dá 20 caracteres dese alfabeto, uns 124 bits. genpass 32 dá 32. genpass 6 0-9 dá un PIN. O alfabeto deixa fóra a propósito o $, o acento grave e as comiñas: son os caracteres que unha shell ou un ficheiro de configuración interpretan, e un contrasinal que se rompe ao pegalo nun .env non é máis seguro, é máis incómodo.

O que o titorial acerta ao final

A última sección do titorial é a mellor: xerar é fácil, o difícil é non repetir. Un contrasinal de 256 bits usado en dous sitios queda comprometido en ambos o día que un dos dous sofre unha filtración. A súa proposta —xerar no terminal e gardar nun xestor como Bitwarden ou KeePass— é exactamente a única regra que sobreviviu.

Un último aviso sobre a outra suxestión, copiar ao portapapeis con pbcopy ou xclip. É mellor que imprimilo na pantalla, pero o portapapeis non é un sitio privado: os xestores de portapapeis gardan historial, e nun Mac con Handoff activado o que copias pode aparecer tamén no teu iPhone. Copia, pega e copia outra cousa enriba.


Fontes: o titorial «Generate Unbreakable Passwords in Your Terminal Using Pure Bash», publicado en Medium o 12 de maio de 2026 · todos os comandos se executaron o 10 de novembro de 2026 en macOS 27.2 (bash 3.2, zsh, o tr do sistema, OpenSSL 4.1) e nun contedor Debian estable con GNU coreutils 9.7 · documentación de OpenSSL, RAND(7): xerador determinista segundo NIST SP 800-90A Rev. 1, sementado desde o sistema operativo · páxina de manual random(4) de Linux · Apple, Apple Platform Security, xeración de números aleatorios · XKCD 936, «Password Strength» (2011) · NIST SP 800-63B (2017) sobre as regras de composición · o modelo de ataque, 10¹² intentos por segundo sen conexión e con hash rápido, é o mesmo do resto do sitio.

Foto de Luis Gomes · Pexels

← Volver ao blog